Balken

De rotte vloerbalken in het tweede gedeelte van de living gaan eruit en we leggen er nieuwe houten paljassen in; behandeld tegen houtrot en goed dik in de menie gezet. Jeuj!

Natuurlijk is balken vervangen wel een flink werkje: het plafond van de kelder afbreken, kelderverlichting een ander plaatsje geven, de rotte balken verwijderen, de nieuwe balken in de plaats leggen en vooral: zorgen dat alles waterpas is.

Niet simpel. We zitten ergens tussen fase drie en vier.

Een kot

In onze kelder stond een kot. Een vies vuil viermurig hol dat de vorige bewoonster Yvette gebruikte als zonnebankkamer. Een kot. Met zonnebank. En met spiegel. In de kelder dus. Ahum.

Dat kot nam een achtste van onze kelder in beslag. Een vierde van de helft. Omdat we zoals de meeste mensen niet van kleine vieze vuile kamertjes in kelders houden -en ook omdat wij geen zonnebank hebben- moest dat kot eruit. Zo gezegd, zo eruit.

Op de foto ziet u het originele kot en het stuk kelder zonder het kot.

Blij dat we van dat rot gedoe vanaf zijn. Nu alleen nog opkuisen.

Een Blockske doen

Zoals monsieur Bobby zei: eigenlijk zijn wij The Block aan’t spelen. Maar als je drie keer naast de vloerbalken trapt op een uurtje tijd – de laatste keer met de enkel door ‘t plafond van de kelder- dan is het tijd om te stoppen. Als de stop van de bus houtlijm ineens “een hoedje” wordt genoemd, ook. De vermoeidheid slaat toe.

Een vruchtbare dag, dat wel. Op het menu stond allemaal living- en eetkamerpret:

- materiaalgeshopt
- balk verstevigd met een extra balkje (met 10M draadijzers)
- verwarmingscircuit laten leeglopen, radiatoren verwijderd, stopjes op de buizen, verwarmingscircuit terug gevuld
- laatste isolatie tussen de vloerbalken in de living gestoken
- geluidsisolerende strips op de vloerbalken van de living gekleefd
- de allereerste OSB-platen liggen er, aan elkaar gelijmd. Schroeven doen we pas als laatste.

Onze eetkamer ziet er nu uit als een zagerij. Da’s wel cool eigenlijk.
En de vrouw en ik kunnen zagen als de besten. Maar dat wist u misschien al.

Genetwerkt

In onze kelder komt een multimediapark. ’t Is te zeggen. Vanuit onze kelder worden alle communicatielijnen verdeeld. Tv-aansluitingen, telefoonaansluitingen en vanaf gisteren ook ons netwerkpark.

In elke kamer komt een internetaansluiting. We hebben de netwerkabels naar de living, eetkamer en de vier slaapkamers al gelegd. Maar we voorzien ook de keuken en de badkamer van UTP-draadjes. Er komt een Gigabit Ethernet Switch met 8 poorten in de kelder die alles verdeelt.

Enkel op het toilet komt niks. Misschien toch nog maar een airport voorzien voor als we online onze behoefte willen doen.

In de put

Maandag kruipt er iemand in onze beerput. Drie dagen lang. Een durfal met kennis van zaken en een neus voor putten. Wij zijn daar bijzonder blij mee.

Om een lang verhaal kort te maken: onze beerput lekt. En da’s kak, want dat betekent dat er stinkende pus langs kleine gaatjes in onze kelder sijpelt. De waterdichte bezettingslaag in zo’n put gaat meestal 100 jaar mee. Ons huis is 123 jaar oud. Tè oud dus.

Maandagmorgen komt er iemand onze put leegzuigen (sappig genoeg?), daarna krabt die kerel al de vuiligheid van de putwand en ten slotte voorziet hij alles van een nieuwe dikke waterdichte laag. Een pijnlijke ingreep, zeker ook financieel, maar vrij noodzakelijk. Daarna kunnen we weeral 100 jaar zorgeloos kakken. Muchos respek voor de beerputspecialist.

En nu komt het leuke nieuws: ons huis is dan 3 dagen onbewoonbaar dus wij gaan kamperen op camping De Molen aan Sint-Anneke op Linkeroever! Met de tent, matjes en slaapzakken. We hebben geen verlof, dus we moeten elke ochtend fris op het werk verschijnen.

Gelukkig zijn dR!En en ik bij de schouten geweest.