Ies goed

Onze Marokkaanse buurman is een toffe pee. Heel nieuwsgierig, maar uiterst sympathiek. Bijna elke huiswerkdag komt hij zeggen dat we goed bezig zijn: “ies goed”. Dan steekt ‘em zijnen duim omhoog.

Zijn vrouw is ook een plezante. Ze spreekt Frans en soms ook Nederlands, maar niet altijd. Gisteren heeft ze onze bezetter een fles cola gebracht, zodat hij zeker geen dorst zou krijgen tijdens de werken. En mij bood ze een kop thee aan.

We zijn nog steeds content van àl onze buren. Ze komen om de haverklap massaal door de ramen gluren, maar het besluit is altijd: ies goed.

En ze hebben gelijk.

Multiculturaliteit

Pijnlijk. Eén van de buren kwam zonet een praatje maken.

In al mijn onwetendheid vraag ik of hij net zoals de andere buren ook naar Marokko op reis gaat. Blijkt hij Turk te zijn.

Soms kan ik echt niet meer volgen.

Lentepoets

Zaterdag was het “lentepoets” in onze wijk. Het concept: om 10 uur ’s morgens, gaan alle deuren open en begint iedereen zijn stoep te schrobben. Als beloning krijgt iedereen bloemetjes om aan de gevel te hangen. Een mooi initiatief om de buurt wat op te fleuren.

Ook onze deur ging om 10 uur open en wij gingen onze stoep te lijf met zeepsop en schuurborstel. Een bizar stoeppoetsgroepsgevoel. Na afloop gingen we samen met onze Marokkaanse buurman naar het buurtcentrum om nieuwe bloemen te halen. Onderweg hadden we dit gesprek:

- Doen ze in de Handelsstraat niet mee met de lentepoets?
- Lentepoets? Wat is? Ik niet ken.
- We hebben zonet toch samen de stoep gepoetst? Da’s de lentepoets.
- Dit is Handelsstraat.
- En poetsen ze hier de straat ook?
- Nee, Handelsstraat geen poets.

En we slenterden vrolijk verder in de zon. Heel even leek het alsof we op reis waren.

Twollev kuub

Teut. Pompaf. Moe.

We zijn de laatste dagen vrij destructief te werk gegaan. Op de duur hadden we zoveel puin dat het in onze weg lag.

Gisterenochtend om 10 uur stond er een lege container van 12 kubieke meter voor onze deur, tegen de avond zat die bijna vol. Puik werk van Spekvriend, dR!En en Mamaria.

Wel grappig dat we heel de dag lang aangesproken werden – in alle talen – door geïnteresseerde buurtbewoners.

Of we niemand nodig hadden om te helpen? Of we oud ijzer hadden? Of ze hout uit onze container mochten vissen? Of we een koffer vol werkmateriaal wilden kopen voor 150 euro?

Morgen de laatste kubieke meters nog vullen en dan kunnen we traag maar gestaag beginnen opbouwen.

Meneer doktoorstraat

Herman Boerhaave was blijkbaar een dokter, anatoom, botanicus, scheikundige, humanist en onderzoeker. Een verstandig man.

Niet alleen onze straat is naar hem genoemd, maar ook de beschadiging van de slokdarm bij overvloedig braken is gekend als het “syndroom van Boerhaave”. What’s in a name. Laat ons hopen dat we het braken in onze straat tot het minimum kunnen beperken.

Burp!