Tiberius D*nys

Beste Tiberius D*nys,

Ge hebt ons goed liggen, gij. Gisteren stond de politie aan onze deur. Ze kwamen u zoeken, maar ge bent uiteraard niet gevonden.

Ik heb de wijkagent alles verteld: dat gij niet in ons huis woont, dat wij regelmatig brieven aankrijgen die voor u bedoeld zijn, dat wij die brieven terugsturen en dat wij begot niet weten wie gij zijt. En toen was het de beurt aan de wijkagent om zijn boekske over u open te doen. Straffe kost.

Blijkbaar woont gij officieel in ons huis, Tiberius D*nys. Volgens het bevolkingsregister en al. Ge bent op papier in ons huis komen wonen op dezelfde datum als wij, maar ik heb u pertang hier nog niet gezien. Dat moet ge mij dan toch eens proberen uit te leggen. Per brief ofzo.

Stel nu dat gij schulden hebt. Wiens meubelen komt den deurwaarder dan in beslag nemen, denkt ge? Wiens? Wiens? Ik zal u zeggen wiens: mijn. Want gij woont hier papierlijk. Ik stel voor dat ge uw adres laat aanpassen.

In elk geval, de politie zoekt u. Ge hebt een boete ofzo.

boze groeten,
spekvriend

Bericht ter protectie der sierlijsten ende rozetten.

Allerbeste elektricien, vakman of verbouwer,

In oude huizen tref je vaak moluren en rozetten aan. Deze versieringen zijn vaak net iets ouder dan uzelf: een jaar of tachtig. Misschien vind je -net om die reden- deze staaltjes van vakkundig pleisterwerk niet mooi, maar eerder ouderwets of lelijk. Ik begrijp dat. De gustibus et coloribus.

Toch vind ik -en ongetwijfeld andere gipsliefhebbers ook- het erg spijtig als u schuimbekkend deze kunstwerken te lijf gaat met uw agressiefste muurfrees. Tevens vinden wij het ongepast als u dit decoratieve prachtwerk vol gaten boort om onduidelijke redenen. Er bestaan subtielere manieren om te doen wat u moet doen.

Enfin, weet u hoeveel geduld het kost om een sierlijst te renoveren (eerder: nabootsen) als je moet vertrekken van een gapend gat? Ik wel.

Daarom: wees lief voor moluren en aanverwanten.
Waarvoor dank.

We leven nog.

Uw Moeder herinnert ons eraan dat dit blogsel bestaat. ’t Is hier vrij stil, maar ik kan u geruststellen: we leven nog.

In ons huis ligt alles een beetje stil. Weet ge wat dat is met verbouwen? Soms hebt ge het wel gehad. Als ge een fulltime job hebt en uw weekends zitten altijd vol, dan blijven alleen nog de weekavonden over. Verbouwen tussen 19 en 21 uur. Niet ideaal. ‘t Is dan Familie op TV, weet je wel.

Soms wou ik dat ik in’t onderwijs stond, dan had ik tijd zat. Verlof dat die hebben, niet te doen! (Ik bereid mij voor op een flinke portie billenkoek van menig schoolmeester.)

Wat wel goed nieuws is: af en toe hebt ge wél zin om iets te doen. En dan maakt ge vanalles mee natuurlijk. Ik zal hier eens terug wat meer verbouwverhaaltjes vertellen zie. Houd uw ogen maar open.

*kuist voorlopig zijn schup af*