Uit de put

Onze beerput is gemaakt. De oude bezetting is vervangen door een nieuwe dikke waterdichte cementlaag. En wijle content.

Maandagochtend is onze beerput geruimd en gekuist. Dat laatste betekent: regenjasje aan, de lege put induiken en de smurrie van de wanden spuiten. Respek.

Als beerputspecialisten beweren dat onze put “een flinke kerel” is, dan neem ik aan dat die vrij groot moet zijn. Ik ben er zelf nog niet ingekropen. In elk geval heeft de beerton 7000 liter viezigheid uit onze euhm…”kerel” gezogen en die zat eigenlijk niet eens vol.

Daarna kroop de aannemer drie dagen de put in met compactuna, cement en wit zand om alles opnieuw te dichten. Ook respek.

Het resultaat mag er zijn. Die jongens hebben proper werk geleverd. Dat mag natuurlijk wel, want ze rekenen flink door om een put voor de komende 100 jaar waterdicht te maken. De goedkoopste oplossing bij putproblemen is wellicht om alles via PVC buizen illegaal in de rioleringen te laten stromen. Maar daarvoor zijn wij te braaf.

In elk geval: we hebben de properste beerput van heel Antwerpen. En we kunnen weer 100 jaar zorgeloos kakken.

In beeld:

In de put

Maandag kruipt er iemand in onze beerput. Drie dagen lang. Een durfal met kennis van zaken en een neus voor putten. Wij zijn daar bijzonder blij mee.

Om een lang verhaal kort te maken: onze beerput lekt. En da’s kak, want dat betekent dat er stinkende pus langs kleine gaatjes in onze kelder sijpelt. De waterdichte bezettingslaag in zo’n put gaat meestal 100 jaar mee. Ons huis is 123 jaar oud. Tè oud dus.

Maandagmorgen komt er iemand onze put leegzuigen (sappig genoeg?), daarna krabt die kerel al de vuiligheid van de putwand en ten slotte voorziet hij alles van een nieuwe dikke waterdichte laag. Een pijnlijke ingreep, zeker ook financieel, maar vrij noodzakelijk. Daarna kunnen we weeral 100 jaar zorgeloos kakken. Muchos respek voor de beerputspecialist.

En nu komt het leuke nieuws: ons huis is dan 3 dagen onbewoonbaar dus wij gaan kamperen op camping De Molen aan Sint-Anneke op Linkeroever! Met de tent, matjes en slaapzakken. We hebben geen verlof, dus we moeten elke ochtend fris op het werk verschijnen.

Gelukkig zijn dR!En en ik bij de schouten geweest.

Pètrél

Ik hem te koewep: ne poutrel. En de vorm is… speciaal. (Opnieuw vrij naar Serge Simonart)

Deze geweldige constructie hebben we gevonden achter *roffelroffel* gyproc. Prachtig knutselwerk in hout dat een binnenmuur van ons huis draagt. Een binnenmuur die doorloopt tot aan de zolder.

Merk op dat geen enkele van de vier gebruikte balken doorloopt over de gehele breedte van de opening. Wenkbrauwgefrons en schuine blikken alom.

Plan is om dit zo snel mogelijk te vervangen door een ‘moderner’ exemplaar. Die komt dan ook meteen iets hoger te zitten, kwestie van zoveel mogelijk licht binnen te krijgen.

Een deur

Ik hem te koewep: een deur. En de kleur is… tussenin. (Vrij naar Serge Simonart)

Neenee, deze deur is niet te koop. We vonden ze achter een gyprocwand in de living. ‘t Is een mooi exemplaar uit 1885 en ze weegt loodzwaar. De kleur is wit met een appelblauwzeegroene zweem. Sehr schön. En we hebben er last mee gehad om ze eruit te krijgen.

Waar een koevoet is, is een weg.

Change of plan (2)

Het plan was dat de grote slaapkamer nu ongeveer af zou moeten zijn. Helaas stak houtrot daar een stokje (balk) voor. De draagbalken moeten vervangen worden, maar da’s nogal moeilijk omdat we in de kamer erboven slapen. We zaten dus eventjes vast.

Een nieuw plan dan maar. Eerst de living afwerken en dan alles verhuizen in ons eigen huis. Op de planning staat:

• elektriciteit vernieuwen
• oude deur er uit vogelen
• muren afkappen
• vloer uitbreken, isoleren, OSB platen leggen
• poutrel plaatsen
• bezetten
• een voorzetwand met geluidsisolatie plaatsen
• een vals plafond met isolatie hangen
• “veranda” vernieuwen
• parket leggen

Een flink werkje, maar het komt in orde. Ik voel het.